"Derin İzler" serisi benim için beşinci yazıda kaldı. Geçen hafta birkaç yazı daha yazarım diye düşünüyordum ama hayat izin vermedi. "Ne yaptın da zaman bulamadın?" diye soracak olursan, verecek bir yanıtım yok. Olağan işler... Her zamanki tempo. Daha fazlası değil.
Ara tatil başladı. Cuma günü kızımın son sınavının bitmesi ve tatilinin başlamasının şerefine annemi de alıp yemeğe gittik. Tercihim balıkçıdan yanaydı ama annem ve kızım balık yemek istemeyince soluğu yeni açılan kebapçıda aldık. İçeride bir meslektaş, iki de hastamı gördüm. Meslektaş balkonbölümünde uzak bir masadaydı. İçeri geçtiğimiz için onunla konuşmadım. Bir hastamla sohbet ettim, diğeriyle selamlaştım. İlişkiler de birbirimizde bıraktığımız izler neticesinde güdük kalıyor, derinleşiyor ya da kopuyor. Günlük hayatın hay huyu içinde diğerleriyle kurduğumuz karşılıklı bağlar, içtenlikli temaslar, derin sohbetler iyi geliyor bize.
Kurmacabiyografiler yazmaya heves etmiş bir yazar adayının, yazdıklarını herhangi bir jüriye beğendirmeden, yayın sırası beklemeden ürettiği hızda paylaşması esasına dayanıyordu. İlk zamanlar daha edebiyat ağırlıklı bir blogdu. Yazar söyleşileri, gittiğim etkinliklerin notları, filmler, kitaplar... Son yıllarda yaşam bloğuna döndü daha çok. Bunun pek çok sebebi olabilir. Ben öykülerimi blogda yayımlamayı tercih etmiyorum. Onları dosyam için saklıyorum. Kurgu dışı işlerimi yayımlıyorum ama orada da dergilere ürün yollama hevesimi yitirdim. Geride kalan heves mi o kadar emin değilim. Sporu bırakmak gibi bir şey. Hep gittiğiniz yerde üyeliğinizi bir sebepten uzatmazsınız, bir de bakmışsınız, beş ay geçmiş, yerine ne koyayım derken hop bir üç ay daha... Buna benzer bir şey belki. Düzenli olarak yazdığım tek mecra bizim meslek örgütünün dergisi TDBD. İstisnalar hariç her sayıda yer alıyorum. İçerik değişiyor. Bir dosya konusunda meslektaşlarla yapılacak bir söyleşi soruları, dosyanın giriş yazısı ya da tamamı, mesleği dışında bir uğraşı olan bir hekimle söyleşi, bir kitap değerlendirme yazısı vb. Bir keresinde bir tiyatro oyunu hakkında da yazmıştım. Belki de kültürel olarak çorak bir dönemimdeyim. Çöle düşmüşüm haberim yok. Ya da bir duruma, teklife evet demek, diğer ihtimalleri dışarıda tuttuğu için seçimlerimi edebiyattan yana yapamıyorum. Yaratıcı yanımla temas etmeyi çok özledim. Bir şeyler üretmeyi. Zamanımı buna göre programlamayı yeniden hatırlamam gerekiyor. Çoğu zaman ne ev işlerine yetişiyorum ne de hayalini kurduğum şeylere... Yaz biterken ne hayallerim vardı oysa. Kitap okumak, bir çocuk romanı taslağı yazmak, en azından bir fikir bulmak, onu geliştirmek için notlar almak.
Sonuç: yatak odamda dolabın önünde iki büyük bez kutu var. Ankara'ya gitmeden önce içinden birkaç kazak çıkardım ve kapattım. Yazlıklar bir çamaşır sepetinin içinde katlı. Kışlıkların çıkacağı kutunun içine yerleşmeyi bekliyorlar. Onlar kış uykusuna yatarken yaz uykusundan uyananlar katlanacak, yerli yerine yerleşecek. Perdeler yıkanacak. Şifonyerin içi düzenlenecek. Bir dokun, bin ah işit misali, evdeki bitmeyen işler yığını ile aylaklık etme arasına sıkıştım kaldım. Kızım pazar sabahı İstanbul'a gitti. Arkadaş ziyaretine. Yolcu ederken iyi eğlenceler diledim. O da bana. Yazın şehir dışına çıktığında iyi gezmiştim. Şaka yollu iması ve muhtemelen içtenlikle dileği buydu ama ben sahiden dışarı çıkmak istemiyorum. Evi temizlemek, toplamak, kitap okumak, son dakikaya bırakmadan kitap tanıtım yazımı teslim etmek istiyorum. Sonra da yeni bir proje için yazmaya başlamak. Her hafta birkaç gün yazı masasına oturmak ve aynı konuda yazmayı sürdürmek. Ama tek yaptığım, bunu yapmak istediğim söylemek. Yazmaya başlamayı bir koşula bağladığım da yok aslında. Çünkü bu konuda doğru zaman diye bir şey olmadığını, bir şeyi koşullara bağladığında yalnızca ertelediğini ve harekete geçmediğini, hayatın eylemi ödüllendirdiğini biliyorum. O zaman beni eylemden alıkoyan şey tam olarak ne? Bilmiyorum. Ama bulsam, bilsem ve onu önümden kaldırsam şahane olacak.
Söz vermenin gücüne çok inanıyorum. O yüzden sizi kendime şahit tutmak ve ara tatil bitmeden bir kitap okumak ve bitirmek, onunla ilgili notlar almak ve kendime uygulanabilir yazma planı çıkarmak konusunda söz veriyorum. Üçüncü konusunda içim şimdiden ikircikli ama ilkini de yaparım. Yani büyük olasılıkla. Neden olmasın.
Çevrimiçi etkinliklerden içim şişti. Sahiden içim almıyor artık. Öğrenciliğin de bir sonu var, mevzu edebiyatsa otur yaz, mevzu daha şefkatli bağlar kurmak, hayatı merkezinde kalarak yaşamak mı şimdiye kadar duyduklarını her gün özenle uygula diyorum ama bir an geliyor, zaafıma yenik düşüyorum. Aralıkta yeni bir eğitime başlayacağım. .Kayıt mayıt yok. Canlı. Capcanlı. Şiddetsiz İletişim eğitmeni Özgen Saatçiler ile Şiddetsiz İletişimin Kalbi kitabını okumak. Kitap 25 bölüm. Okusam kim bilir neler kazanacağım ama işin aslı şu ki, ben bu tarz kurgu dışı kitapları tek başıma okumakta zorlanıyorum. O yüzden bir okuma grubu kurmak, bu kitabı orada birlikte okumak, içeriği üzerine birlikte akıl yürütmek düşüncesini bir yıldır kafamda gezdiriyordum. Böyle bir grubun moderatörü olmak için tabi önce kendim okumam şarttı. Henüz başlayıp bitirmediğim için de kervan yolda düzülür misali, önce duyurmak sonra yola çıkmak istemiyor, öteleyip duruyordum. Bunu yine bir gün arkadaşıma anlattıktan sonra, hop diye ya aynı gece, ya ertesi gün gördüm Özgen'in çağrısını. Ve bu eşzamanlılık örneğine kayıtsız kalamadım. Kısa sürede ilgi gördü duyuru. Tam tamına 90 kişi başvurmuş programa. Özgen'in yanı sıra beş asistan (şiddetsiz iletişim eğitmen adayı ve/ya gönüllüsü) da ona eşlik edecekmiş. Böylesi büyük bir grubu nasıl yönetecekler, dinleme-konuşma dinamiği nasıl olacak bilmiyorum. Biraz da çekiniyorum ama tanıdık yüzler de göreceğime eminim. Bu tecrübe ve kitabı bitirme hedefi benim ileride yürütmeyi hayal ettiğim okuma grubunun moderatörlüğü üzerine de bana deneyim ve ilham. Dilerim kızımla ve diğerleriyle ilişkime katkısı olur.
İki kez, biri 2018, biri 2023 ya da 2024 evimde şiddetsiz iletişim alıştırma grubu kurdum. Uzun soluklu da sürdürdüm. Ayda birden 9-10, belki daha fazla buluşma. Saymadım hiç. Bana iyi geldi, gruba iyi geldi sürdürdüm. Şimdi içimde yeniden bir araya gelme hevesi var. Okumak, yazmak, birlikte üretmek, sohbet etmek, gülmek ve iyi hislerle ayrılmak üzere bir grup kurma, sürdürme hevesindeyim. Tüm bunları bir arada tutacak bir çerçeveye ihtiyacım var. Yavaş yavaş demleniyor. Hayata geçerse, buradan da paylaşırım.
Üç hafta boyunca derin izlerimize bakmak, özlediklerimi, hayata geçirmek istediklerimi, hayallerimi öne getirdi sanırım. Açığa çıkanlar, bulduklarım dilerim keyifli yeni üretimlere döner, verimini alırım. Derin İzler döneminde her bloğa, her yazıya uğrayamadım. Elimden geldiği kadarını okudum. Herkes bir gölge yanıyla, bastırdığı kimi hayalleriyle, hayal kırıklıklarıyla temasa geçti, yüzleşti diye tahmin ediyorum. Sahiden de merak ediyorum. Yazın lütfen. Birlikte yazma sürecinde siz neler keşfettiniz? Oradan getirdiklerinizle şimdi ne yapacaksınız? Yıl bitmeden nelere başlayacak ya da size iyi gelmeyen neleri bitireceksiniz? Derin İzler'i yazmak benim için bir çeşit içe çekilme, derinlere bakma, inziva dönemi oldu. İnzivaya çekilen ve oradan çıkan kişi aynı olabilir mi? Değilim elbette, değiliz. Neredeydim? Neredeydik? Peki ya sonra? Belki de asıl hikâye şimdi yazılacak.


